Ҷавҳари ҳастӣ
Муҳимтарин сарчашмаи рушди ҳар як давлати соҳибистиқлол, пеш аз ҳама, ваҳдати миллӣ, ягонагӣ, иттиҳод ва истиқлоли давлатӣ маҳсуб мешавад. Ҳаводиси сиёсии охири асри ХХ собит намуд, ки бе ваҳдати комил на танҳо рушд ва пешрафти кишвар ба даст намеояд, балки эҳтимоли аз байн рафтани давлати миллӣ ба миён меояд.
Ваҳдати миллӣ ин натанҳо иттиҳоду ягонагӣ, балки омили асосии ҳифз ва таҳкими арзишҳои суннатӣ, таърихӣ, динӣ, илмиву фарҳангӣ ва унсурҳои волои миллӣ мебошад.
Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар давраи буҳрони сиёсӣ масъулияти олии созандагиро ба зимаи хеш гирифта, манфиатҳои умумимиллиро аз манфиатҳои шахсӣ, гурӯҳӣ ва маҳаллӣ боло гузошта, барои ба даст овардани ризоият ва сулҳу ваҳдати миллӣ муваффақ гардиданд.
Таҷриба ва амалияи сулҳи тоҷикон имрӯз на танҳо дорои ...










